کربل  دین   اسلام   دا  مرکز 

گالھ ہے جیویں اے تاں حقی 

کربل  دی ہے  ریت کُوں ڈٹھا 

روکے سید جھوک ہے رکھی 

انا لِلّٰہ    پڑھ   کے    رُنا

کربل دی جاں ریت ہے سُنگی 

ریت تے بیٹھائے اے جیئں رنگ ءِچ

ہائی ازلاں توں تیاری پکی 

گالھ مہاڑ ہے ربّ دی بچی 

آل  نبیؐ ہے ڈینھ کُوں لُٹی 

پیشانی  وچ تیر  لگا  ہے 

مولاؑ کولوں  زین ہے چھٹی 

تیز ہوا آئی اے جئیں تتّی

سجُوں کھبُوں  آݨ نکھتی 

خُم  تے آکے  مدنی  ڈسا 

محشر توݨیں مولاؑ راسی 

نیزے تے  وی چڑھنا پوسی 

نانے  دا  فرمان  نہ چُکسی 

بھانویں شاہ دا کچھ نہ بچا 

حق دی ساری گالھ ہے ڈسی 

کمتر چال یزید دی ہائی 

پاک شریعت کرنی اُلٹی 

نال  حسینؑ دے جہڑے رَلے 

پاگئے سارے عمر او لمبی 

ہک ڈو چار نیئں کربل اُتے 

لکھاں تھی سِن پی ایچ ڈی 

ھَل مِن نَاصِر ینصرنُا   دا 

مطلب کیندی سوچ اچ آسی ؟

تیر کُوں دیکھ کے   اصغرؑ کھِلا 

ظالم کُوں کوئی شرم نہ آئی 

غم  شبیرؑ دا ہے جیندے وچ 

اللّٰہ دی کائنات ہے روئی 

مولاؑ  ذریعے  اللّٰہ   لبھدائے 

حُر اے گالھ اساکُوں ڈسی 

پاک  حسینؑ بہادر ڈاھڈھا 

ڈِکھائے صاف حمید لکھاری

ورق ورق تاریخ دا آدھائے 

سجدے کٹھائے امّت گھولی 

نعرہ   لا   کے   اللّٰہ   اکبر

آل  نبیؐ دی ریت تے بیٹھی 

پاک  حسینؑ کُوں لوگاں کٹھا 

بغض  علیؑ دی بھا ہائی بھڑکی 

  اصغرؑ وی ہے مارا ( شہید ) گیا 

تھی گئی سیݨ دی جھولی خالی 

ہک کے رات دے اندر حُر کُوں

جنّت  آکے  حقی  لبھی 

صدقے پاک  حسینؑ دے اج وی 

چن تے سورچ رات وی باقی 

سجدے وچ جو سر کُوں ڈتا 

نانے   والی  لج   ہے  پالی 

پردے  وی   قربان  چا  کیتے 

گالھ ناہی کوئی ایسی ویسی

جیکوں کوئی ہتھیار نئیں لبھا 

زخماں تے اُوں ریت ہے سٹی 

پیاساں  کُوں  نہ  ملیا  پاݨی 

خیمے دیوچ مشک ہے سُکی 

کھِن کے خون  حسینؑ دا بَلا 

دین دا ڈیوا ہݨ نہ بُجھسی 

حُرمل مارا تیر   اصغرؑ کُوں 

عنبر ہلا ہل گئی دھرتی 

سید  اُٹھا   سجدے  کیتے 

ظالم ماری سانگ ہے وکھی

ٹھر گئے  خیمے  آل   نبیؐ  دے 

کہیں توں نہ او بھا ہے بجھی

ماواں توں ہِن نکھڑے بچڑے 

امن دی کوئی جھاہ  نئیں لبھی 

ترائے ڈنیھاں دا بکُھا تسا 

زخماں تے آئی ریت ہے تتّی

رگاں  دیوچ  خون   علیؑ  دا 

باطل اگوں اے نہ جھکسی 

آئت فِل قربیٰ جو پڑھی 

تیراں دی ہے بارش لتھی 

دھُپ دے اُتے رت ہئی سَݨ دی 

ہاڑ  دی ہائی  اے  جئی  گرمی

مومن اے نہ بھُلسن بلکل 

کربل کیویں کیویں نبھی 

اَو  بچڑا  قربان  چا  کیتا 

جئیں توں ہک پل ناسی نبھدی 

وچ سجدے دے قتل ہے تھیا 

آندھی گُھل پئی کالی رتّی 

 قاسمؑ دے ہِن ٹکڑے چائے 

جیویں چݨ دائے گُل پھُل مالی 

اُچی تھئی انسان دی قسمت 

جئیں  شبیرؑ دی گالھ ہے منّی

پاݨی بند ہے کیوں مولاؑ تے ؟

ذات ہے ایندی ہر تُوں اُچی 

جگ دیاں ہجوں لہڑ لہڑ آکھِن

کربل ساڈی حاضری ہوندی 

کربل ڈیدھا خیمے لگے 

حق دا سکّہ چل دا راسی 

وا کیویں ڈیِوا مسماوے 

وچ   اصغرؑ دی رت ہے بَلی 

خَلق سلام کریندائے سارا 

پاک  حسینؑ ہے عظمت پاتی 

ایڑی نال نکل دا پاݨی 

پینگھے دیوچ   اصغرؑ ہائی 

مومن دے ادراک دے اندر 

ہے تصویر  حسینؑ دی اَج وی 

ہر دم حق دا ساتھ ہِس ڈِتا 

سکھ دی آئی کوئی نہ گھڑی

آیا  کربل  پاک  امام ؑ اے

محشر توڑیں حق دا راہی

بیبیاں  بچے  نال  ہن  آئے 

دین تے جس دم اوکھی بݨ گئی

آئے ذیشان محرم ڈو کُوں

کتیا استقبال ہے قدسی 

امّت گھولی ظلم ہے کیتا 

گھر چھوڑا جو سید عالی 

پاک کتاب کُوں سینے لاکے 

چارے پاسے دید ہس کیتی 

جنگل دیوچ ڈیرہ لایا 

آل  نبیؐ تے اوکھی گزری 

چوآٹھ پردہ دار ہن آئے 

بچے آئے نال چُراسی 

حق توں  جاں قربان کریسن 

آئے  ہن او  سنگتی  چھتّی 

حضرت   اصغرؑ کربل دیوچ 

وڈاں وانگوں ہویا زخمی 

پتر بھرا ہس ماݨ وفا دا 

کنتی اُتنے جتنے سنگتی 

سٹھ دینار توں جھاہ ہے گھدی 

 زینبؑ وی بھئی وال ہے رلّی 

سچ  دا  ڈیوا  بالڑ  کیتے 

فوج  حسینؑ دی جلدی اُٹھی 

کربل دی جاگیر او ساری 

اکبرؑ دے ہے نانویں لائی 

عَلم ہے لایا صحرا دیوچ 

ہݨ تاں کربل جنّت بݨ سی 

آل دے نال جے ہوسی الفت 

بندہ  او ہو  بندہ  ہوسی 

حق دے جزبے گھِن کے آیا 

بچسی امّت بڈدی بڈ دی 

نیزے تے چڑ   کیتے مولاؑ ؑ

خواب خیال یزید دے مٹی 

آل  نبیؐ محشر تائیں راہ سی

سچ دا ڈیوا او تائی بلسی 

ہاڑ  مہینہ ڈاڈھا  تتّا

بالاں دی وَل کیویں نبھسی ؟

مݨ دریا تے خیمے لگے 

دشمݨ کُوں ہے کاوݨ لگی 

نولکھ دا ہے لشکر چھُٹا 

ہک مظلوم دی گردن کپی 

شام نہ بھلسی کربل دی او 

دین کُوں مِل گئی ہائی آزادی 

ہر گھر ماتم شاہ دا تھیندائے 

خون دی خوشبو ہر سُو گھلّی

نا حق قتل  حسینؑ دا ہویا 

رت اسمان تے ہر کہیں ڈٹھی 

راہ اکبر وچ اکبرؑ ڈتا 

دُنیا ڈِٹھا ایجھاں ہادی 

آل  نبیؐ تے قسم خدا دی 

ظلم دی بدلی کربل وَسّی

چپ کر کے ہے مولاؑ بیٹھا 

امّت  دی ہے  نیت  بدلی

سجئے کھبے کوئی تاں ہو وے 

زین تے مولاؑ کیویں چڑسی

خون  حسینؑ کُوں کیویں بھُلاں 

الفت   مولاؑ  نال نہ  مُکسی 

حُرمل بھیڑے وار ہے کیتا 

  اصغرؑ دی ہے جندڑی مُکّی 

منگدے  رہ  گئے  مل  نہ  سگیا 

ہک معصوم کُوں ڈو گھٹ پاݨی

مݨ  دریا  تے  خیمے  لگے 

فوج  یزیدی  پٹݨ  آئی 

ہک نعرہ ہے کربل دے وچ 

ڈیسوں دین اسلام کُوں زندگی 

کیویں بھلسی تیراں دیوچ ؟

مولاؑ دی او ساکُوں بندگی 

مقصد حق تے تھوڑے بندے 

کر  ویسن اے  اللّٰہ  راضی 

جگ دا پاک امام کھروڑ تائے

عَلم دے ہیٹھ بہتّر گھدی 

کربل دی ہے ریت دے اُتے 

لہہ پیا اس تے قافلہ جنتی 

باطل  کُوں  فنار  کریسن 

فوج محرم ڈو کُوں اپڑی 

کُوڑاں  نال  ہے  انج  ٹکرایا 

کُوڑ دی مُنڈھی جڑھ توں کڈھی

لاشاں سید ڈھیر ہن چائیاں 

  اصغرؑ دی ہے چاتی اوکھی 

نیزے تے ہے حمد خدا دی 

ڈِٹھا  دُنیا   ایجھا   قاری 

عرش خدا دا ھل ہے گیا 

آݨ کمان   اصغرؑ تے کڑکی 

سنج  کُوں  جنّت  کیتا  آقا 

سنج دی ہن گئی قسمت چنگی

رت ہے روندا بارہواں ہادی 

کربل دی جاں یاد ہے آندی 

  اصغرؑ کُوں جاں تیر ہے لگا 

درد اچ ساری دھرتی رنّی

پیر  نمازی  سجدے  اندر 

 شمر نے آ کے لعنت کھٹی 

کربل دے میدان دے اندر 

آن  بہتّر  گالھ  ہے  منّی

خطبہ سݨ کے غور نہ کیتا 

دِل وچ  ہانے  خاص  پلیتی

ظالم  ہک  نے  تیر جو  مارا 

شاہ دی پاک جبیں یے پھٹی 

جبرائیل  اعلان  ہے  کیتا 

قتل  علیؑ دا تھی گیا جانی

مقبول ذکی مقبول 

.